Over mij: Roy Wolbers

Man, geboren in 1972 en sinds 2014 aktief bezig met het finetunen van mijn pad. Verder ben ik gescheiden en vader van twee kinderen, een zoon uit 2008 en een dochter uit 2011. ‘Raak me eens aan’ is ontstaan uit een behoefte uit mezelf en vanuit mijn helingsproces probeer ik iets voor anderen te kunnen betekenen. Eerst via massage en daarna via Biodanza ging ik weer andere mensen aanraken. Op een fijne manier in contact zijn met een ander. Dat is wat ik zo gemist heb ondanks dat ik een relatie had. Je kan namelijk ook buiten een relatie nog heerlijk verbinden met andere mensen. Intimiteit is niet altijd seks zoals mijn eerdere gedachte was maar het kan nog zoveel meer zijn.

Coaching Zwolle
Hier sta ik bij de boom waar ik 40 ochtenden gemediteerd heb.

Ik ben als mens een echte solist en het boeit me niet meer wat anderen over me roepen of vinden. Ik breng in de wereld wat ik denk waar behoefte aan is. Geloof, the law of attraction, doen wat hoort of helemaal mezelf zijn? Ik ben mijn weg wel aan het vinden in de wereld en daar help ik anderen ook graag bij. De wereld heeft pioniers nodig, mensen die het anders durven te doen dan de gevestigde orde. Nou, ik heb 2,5 jaar mogen voelen wat mijn pad is en telkens kom ik daar terug waar ik 3 jaar geleden al op afgestuurd had. Iedere stap die ik maakte blijkt gewoon te kloppen. Mijn intenties zijn zuiver en alleen bedoelt om mensen te helpen. Mensen te helpen met liefde.

Mensen helpen met liefde is een mooi streven toch? Dat dacht ik ook, en bij momenten stroomde het ook. Wat ik echter uit het oog verloor is dat wat ik doe ook ten allen tijde goed mag zijn voor mezelf. Altijd maar klaarstaan voor de ander maakte dat mijn energie zich sloot en dat er geen tot weinig klanten op mijn pad kwamen. Het was voor mezelf onveilig om me voor iedereen te openen. Vanaf nu laat ik dus alleen nog klanten toe die goed voelen voor mij.

Daarbij zal ik onderscheid maken tussen coaching, ‘man voor een dag’ en het mogelijke lichaamswerk dat uit mijn coaching volgt.

Door het pad dat ik loop merk ik dat ik ook niet meer pas in een reguliere baan en dat is ook niet meer mijn streven. Ik hoef niet langer ‘normaal’ te zijn en ga graag mijn eigenwijze weg.

Marianne Williamson zie het ooit al eens mooi:

Onze diepste angst is niet dat we onvolmaakt zijn.
Onze diepste angst is dat we immens krachtig zijn. Het is ons licht, niet ons duister dat ons het meest beangstigt.
We vragen ons zelf af;
Wie ben ik, om briljant, slim, talentvol en prachtig te zijn? Maar waarom niet?! Je bent een kind van God.
Je dient de wereld niet met valse bescheidenheid. Er is niets verhevens in, jezelf klein te maken,
zodat andere mensen zich niet onzeker zullen voelen. We zijn allemaal bedoeld om te stralen, zoals kinderen dat doen.
We zijn geboren om de glorie van God, die in ons is,
tot uitdrukking te brengen.
Dit is niet slechts weggelegd voor een enkeling van ons,
maar voor ons allen. Als we ons eigen licht laten schijnen,
geven we onbewust anderen de vrijheid dit ook te doen.
Wanneer we bevrijd zijn van onze angst,
zal onze aanwezigheid automatisch anderen bevrijden.

Zo wil ik verder leven tussen mensen die mij willen zien vliegen, die mij het beste gunnen en mij waarderen voor wie ik ben. Iets wat ik iedereen gun. Mensen trekken altijd gelijkgestemden aan dus wees niet bang om iemand los te laten op je pad. Dat geeft juist weer ruimte voor nieuwe mensen om in je leven te komen.