Over mij: Roy Wolbers

De korte beschrijving:

Ik ben Roy. Een man die na 20 jaar relatie en 25 jaar werken een nieuwe richting nodig had in mijn leven, het klopte niet meer en het moest anders. Ja het moest en niet het mocht, ik kon niet meer verder zoals het ging. Ik had al eens eerder een soort van depressie gehad en daarmee 2 jaar in de ziektewet gezeten en die kant ging het weer op.

Ik zag mijn 2 kinderen maar weinig en als ik ze al zag was er niet echt contact, Ik was niet gelukkig met mijn (ex)partner en kon niet goed aangeven wat ik nodig had en zo ging het ook op mijn werk. Mijn leven stond ter dienste van iedereen behalve die van mezelf. Dat ben ik niet, ik ben van de actie en ik mag graag nieuwe dingen doen. Daarnaast ben ik een gevoelig man en moet ik oppassen dat ik niet mijn energie weggeef aan anderen.

Wat je hier tegenkomt is wie ik nu ben en wat voor nu voor me klopt. Ik geef mijn klanten 100% aandacht en doe dat op mijn eigen unieke wijze. Mijn leven is precies pas voor waar ik nu sta en is goed te combineren met Co-ouderschap. Dat is precies de reden dat ik de ene week anders en meer beschikbaar ben dan de andere.

De lange beschrijving:

Alles valt op zijn plek.                                                                      november 2018

Het zijn bijzondere dagen, dagen van verandering, dagen van in verbinding komen met mezelf. 

Te zien waar ik vandaan kom en wat het me gebracht heeft en dus waarom het in mijn leven was. 

Gezin van herkomst:

Ik kom uit een gezin waar wel liefde was maar het niet getoond wordt, niet uitgesproken en dat heeft me een erg onzekere start gegeven. Ik heb daarmee ook niet geleerd om te voelen, ja gewoon in mezelf voelen wat er speelt. Mijn manier was om gewoon alles maar vast te zetten en dus niets te voelen, bij alle heftige emoties zette ik me een soort van ‘schrap’ in mijn lijf. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik zoveel spanning/emotie in mijn bekken opgeslagen heb dat ik geen verbinding heb tussen mijn boven- en onderlijf. Tuurlijk heb ik wel gevoelens en mogen die er ook steeds meer zijn, ik ben een gevoelsmens en een prachtige liefdevolle man. Ik ben echter opgegroeid in een tijd dat mannen niet huilen en stoer behoren te zijn. Daarbij ben ik ook nog eens 1,93m groot en dat plaatst me ‘boven’ de meeste andere mannen( respect voor mannen die nog groter zijn). Met 15 was ik volgroeid en was het klaar met kleine jongen zijn terwijl ik emotioneel nog een heel groeiproces te maken had. 

Terug naar mijn gezin en met wat voor beeld ik opgegroeid ben. Ik ben het niet waard is een oude overtuiging, zo hebben we allemaal ons beperkende overtuiging, en wat moet men er wel niet van denken was er ook nog 1.

Schooltijd:

Dit heeft gemaakt dat ik als kind de weg kwijtraakte, dat wat ik wou er niet toe deed. Ik ben best intelligent en ging heel makkelijk door de basisschool. Daarna moet je keuzes maken van wat je wilt worden. Maar hoe moet dat dan als wat jij wilt er niet toe doet? Vanwege mijn goede cijfers maar naar een school met de optie havo/vwo. Wat ik toen nog niet wist en nu wel is dat je op voortgezet onderwijs echt moet gaan leren, dat kon ik helemaal niet. Ik was nl fluitend door de basisschool gegaan. Dat in combinatie met geen motivatie zorgde er snel voor dat mijn resultaten maar minimaal waren. De kreet: meester ik snap het niet kende ik niet of durfde ik niet te uiten. Ik haalde toch altijd goede cijfers en kon het allemaal wel? Nu weet ik dat ik een beelddenker ben en dus soms een andere aanpak nodig heb qua leren. 

Werk:

Zo klooide ik mijn studietijd door van 3 havo naar MTS en alles halen met de hakken over de sloot. Blij dat ik eraf was ging ik aan het werk in de metaal. Echt een mannenwereld, geen gevoel en hard werken. Met mijn overtuigingen bleef ik op de werkvloer staan en wisselde regelmatig van werkgever. Tijden ging het redelijk en soms raakte ik zo verstrikt met mijn gevoel dat ik echt wat anders moest gaan doen. Ik heb nog een tijdje geprobeerd bij mijn vader in de zaak te gaan werken maar ik voelde me daar niet verbonden, de band met mijn vader is voor mij de meest verwarrende in mijn leven. Ergens weet ik dat hij wel wil maar niet kan, op mijn manier bleef ik naar hem uitreiken om contact te maken maar het kwam er nooit van. Nu kan ik zien dat ik niet diegene ben die moet uitreiken maar hij! Hij heeft wat van mij te leren, ik heb als ziel gekozen voor hem als vader. En ik hoop dat hij dit leest want ik kan(🤔)niet meer uitreiken. 

Sociaal:

Dan is er nog zoiets als een sociaal leven opbouwen, vrienden en later vrouwen. Ik denk dat ik tot mijn 6e zeker normaal opgroeide en toen in het contact met anderen aanliep tegen mijn levenslange probleem: ik wist niet wat ik wou en wat ik wou deed er niet echt toe. Ik ben wel een positieve ziel en prettig om erbij te hebben maar dat gaat goed tot bepaald niveau. Als je wilt verdiepen moet je laten zien wie je bent en waar je voor staat. ???? 

Hoe moet dat in Gods naam als je niet weet wie je bent en wat je wilt? Dit is me mijn hele leven blijven achtervolgen. Ik heb dan ook mijn hele verleden en waar ik vandaan kom telkens los en achter me gelaten. Ik besef dat ik daar anders in ben dan de meesten. Dit kon zo ontstaan doordat ik me niet hechte aan mensen, ik ging wel met mensen om maar oppervlakkig. Net zover ik het nodig had en aandurfde, bereid om het zo weer los te laten voor ik ‘geraakt’ zou kunnen worden. Best een eenzaam bestaan en ik verstopte me dan ook graag in fictie middels boeken en films/series. Ik vond het heerlijk om met anderen mee te ‘voelen’, dat was lekker veilig en zo ontwikkelde ik toch mijn gevoelswereld. 

Ik en vrouwen:

Als je dit leest zal je ook wel begrijpen dat ik de nodige opstartproblemen had in contact met vrouwen, heel onzeker en zonder veilige vriendengroep of familie om vanuit uit te reiken ging ik als puber wel contact aan maar had geen idee hoe ik me moest laten zien aan het andere geslacht. Ik was een lieve solist en praatte met niemand over mijn gevoelens. Denk dat ik 17 was voor ik voor het eerst zoende met een vrouw, erg bleu en onzeker. Ik vind vrouwen prachtige wezens, toen zeker ook al. Puberen deed ik ook solo. Ik had alle driften die een man kent en niemand met wie ik erover praatte, ik mocht het helemaal zelf uitvinden en ontdekken. Dat ging ik aan en zo kreeg idd een paar relaties met hele mooie vrouwen. Uiteraard hadden ze een zacht karakter want dat was veilig. Lastige verwarrende en ook hele mooie momenten wisselden elkaar af, over gevoelens en emoties praten kon ik nog steeds niet en ik weet nu dat ik emotioneel gecastreerd ben in mijn jeugd. Dat is wanneer wat jij wilt er niet toe doet bij een jongen/man. Als je niet weet en voelt wat je wilt is de emotie ‘ik wil je’ naar een vrouw er niet en die moet er ergens juist zijn. Daar reageert je lijf en je pik op en is voor een vrouw ook fijn om te voelen( weet ik nu), die emotie moet ook echt zijn want nep in de liefde wordt snel doorzien en werkt niet.

Verloren liefde:

Toen ik 21-22 was had ik omgang met twee vrouwen waar ik beide erg gek op was. Beide totaal verschillend en erg leuk en ik die geen keuze kon maken, tot de keuze voor me gemaakt werd. Één van beide pleegde zelfmoord en ik verloor 1 van de mooiste mensen die ik kon en mocht dat alleen dragen. Niemand die zo dichtbij mij was om erover te kunnen praten en niemand die toen vroeg hoe het voor me was. 

Ik had in die tijd er zelf ook wel eens aan gedacht om mijn leven te nemen en zelfs al bij een mooie boom gestaan maar ik heb het nooit gedaan. Toen M. haarzelf het leven ontnomen had heb ik wel voor mezelf besloten dat ik nooit op die manier dit leven ga verlaten. Met de andere dame is het toen ook niets meer geworden.

Relatie:

Een half jaar later kwam ik op vakantie mijn ex tegen en vond ik in haar iemand die zoveel liefde naar me stroomde dat ik me kon binden. We hadden het goed en we vulden elkaars leven goed aan. We hadden beide veel liefde te geven en het leven was goed. Toen ik 23 was zijn we gaan samenwonen, ik had thuis wel genoeg spanning opgebouwd en was er driftig aan toe om uit huis te gaan en ik besef nu pas hoe ik op slot zat. Ik vond bij X Liefde en veiligheid en voor het eerst kon ik echt intiem zijn met iemand. Er bleef echter altijd wat afstand tussen mijn ex en ik, ik heb hele goede antennes ontwikkelt en als ik voelde dat er iets was en zij daar ‘niets’ op antwoordde wist ik dat er wel wat speelde maar dat ze me niet genoeg vertrouwde. Als ik sterker was geweest had ik toen al gekozen voor een pad alleen maar ik zat in een afhankelijkheidsrelatie en met mijn verleden laat je dat niet zomaar los.

Motorongeluk:

Dus bleef ik waar ik zat en we hebben best mooie tijden gehad. Eigenlijk had ik een nieuwe veilige plek gevonden die voldeed aan wat er maatschappelijk van me verwacht werd, werk en een partner. Ik kreeg van haar wel eens te horen dat ik weinig initiatief ontplooide en dat zij altijd vakanties moest plannen en boeken. Dat klopt helemaal met het niet weten wat ik wil en het niet waard zijn.. Ik deed wat ik moest, leefde me uit bij dingen waar ik als vanzelf tegenaan liep en kon me nog steeds verliezen in fictie dmv boeken en films. Ook was ik dol op motorrijden en nog en dat was een fijne uitlaatklep, ik kon dan ook als een malle door het verkeer gaan. Op mijn 27e of zo had ik een ongeluk waarbij ik eigenlijk net zo goed dood had kunnen zijn. Ik vloog met 180 uit een bocht en op het moment dat het gebeurde liet ik alles los. Het lijkt wel alsof ik door engelen behoed ben voor echte schade want het enige dat me mankeerde was dat ik een pees gescheurd had in mijn duim. Ik ben toen wel een jaar gestopt met motorrijden en ben in een snelle auto gaan rijden. Omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan ben ik toch weer gaan motorrijden. Eerst met een sportieve toerfiets en later weer echte racers, het geeft zo’n kick om het volle vermogen los te laten van een racer. Het zet alles op scherp en de wereld zoeft aan je voorbij.

Ik ben door mijn persoonlijke ontwikkeling wat rustiger geworden en heb nu een motor waarop ik niets te bewijzen heb. Ik ‘sukkel’ nu dus rustig door het verkeer op mijn automaat. 

Het leven kabbelt door:

Mijn relatie bleef stabiel en er was weinig persoonlijke groei. We hadden een tijdje in Duitsland gewoond en dat maakte dat we op sociaal vlak helemaal niet actief waren. We werkten allebei onregelmatig en we woonden samen met 3 katten in een leuk huis. Ik had een tijdlang leuk contact met een collega. Een soort van vriendschap ontwikkelde zich en daar genoot ik van want door het allebei onregelmatig werken was ik best veel alleen. Wel was er nog een dis-ballans in die vriendschap, door mijn lage zelfwaardering gingen gesprekken vaak over wat P. wou. Iets wat toch ging knagen. Toen ik 29 was ging het bedrijf waar ik werkte failliet en ging ik werken bij defensie in ‘t Harde. Dat betekende verhuizen naar Zwolle. Ik was daar blij om want ik had geen zin om elke dag eindeloos in de file te staan en ik wilde ook graag terug naar Nederland. Wederom werken in een mannenwereld en ik had op zich best leuk werk gevonden. Het beproeven van wapens en munitie, klinkt vet en dat was het bij tijd en wijle ook. Ik moest wel voor 7 mnd intern voor een munitie-opleiding maar het was nodig en interessant. Het leren ging me nog best soepel af en ik slaagde zonder veel moeite. Het wonen in Zwolle betekende ook toegang tot een grote diversiteit aan sport en een snelle online verbinding. We gingen bij een sportcentrum fitnessen en het was fijn om fysiek weer in goede conditie te komen. Ik ontdekte daar tennis en was er best goed in en na een tijdje was dat nog het enigste dat ik daar nog deed. Omdat het best duur was ging ik de overstap maken naar een tennisclub terwijl X. nog bleef fitnessen.

Gameverslaving:

Na een jaartje in Zwolle te wonen kwam er wat rust in mijn leven en installeerde ik WoW op mijn PC en ik verloor me in de vrije momenten in een prachtige online wereld. Echt geweldig voor iemand die niet echt weet wat hij wil, je kon de hele dag wel opdrachten uitvoeren en zo werkte ik in die tijd een paar karakters op naar het hoogste lvl. Ik werd er echt goed in en doordat ik veel solo speelde loste ik veel creatief zelf op. Sommige opdrachten moest je samen doen dus ik kreeg ook een aantal online vrienden. Dat ontpopte zich in semi-professioneel gamen, de hoogste dungeons in met een internationale guild. De dagen vlogen voorbij, werk, sport, gamen en samenwonen eiste allemaal zijn tijd op waarbij ik mijn relatie op een laag pitje had staan. Niet omdat ik dat wou maar omdat daar weinig groei in zat en het mijn interesse verloor. X en ik werden steeds ouder en X wou eigenlijk wel kinderen, iets waar ik niet zo mee bezig was maar voor een stel wel een logische stap.

Kinderen:

Als iets je leven nieuwe input geeft is het wel een kind nemen! Oh wat kwam ik mezelf tegen en de spanning in de relatie liep ook hoog op. We woonden beide ver van onze ouders en een echt sociaal leven hadden we niet dus zorgen voor onze kinderen kwam helemaal op onszelf neer. Lastig en het koste mij mijn vrije tijd daar waar ik anders kon ontspannen in sport of gamen. Beide uitlaatkleppen vielen weg en de druk liep hoog op. Een baby heeft gewoon aandacht en zorg nodig dus ik moest wel door maar ik werd daar niet gelukkiger van. Als nieuwe vorm van ontspanning ging ik een massagecursus volgen. Rebalanching, ik vond het geweldig en kwam helemaal zen thuis. Wat! Als ik ernaartoe fietste werd ik al zen. 

Scheiding:

Kinderen zijn ook de beste leraren en spiegels die je kan bedenken en ik ging aan mezelf werken. Ik voelde dat er iets niet klopte, mijn ex en ik raakten steeds meer afgescheiden van elkaar en omdat we een afhankelijkheidsrelatie hadden werd daarmee ook onze bron van liefde afgesneden. Heel lastig kan ik je melden als je niet veel zelfliefde hebt. We hielden het nog een paar jaar vol en mijn dochter werd ook nog geboren. Heel anders dan mijn zoon en (ook) een prachtkind, bij haar leek alles wel in een makkelijke flow te gaan en nog. Relatietechnisch ging het echter niet meer en we gingen uit elkaar, ik kon mezelf niet zijn binnen een relatie en had ruimte nodig om te groeien. Ruimte om niets te doen. Mijn werk liep in die tijd ,bij deze werkgever, voor de tweede keer vast en ik besloot te stoppen. Zo was ik ineens gescheiden en had geen werk meer. Wel een eigen huis en huishouden. Daar waar ik behoefte had aan rust moest ik een huis gaan inrichten maar het was wel helemaal mijn plek. Voor het eerst mijn eigen plek!! Heerlijk vind ik het en om de week de kinderen geeft ook veel ruimte en tijd voor mezelf.

Minder belastbaar:

Ook merk ik dat een tweede keer tegen overspannenheid aanlopen me ergens geknakt heeft, leren gaat een stuk minder makkelijk en das nog steeds zo. Ik heb een kortere spanningsboog lijkt het wel en dat dwingt me om meer te vertrouwen op mijn intuïtie. Meer leven in het moment en te voelen, iets wat zeer goed werkt kan ik wel zeggen. Ik heb een goed besef van goed en fout en ga steeds meer staan voor wie ik ben. Dat is ook precies het voorbeeld dat mijn kinderen nodig hebben. 

Vrijheid en werk:

Qua werk wilde ik vrijheid om mijn eigen tijd in te delen en dat gaat heel goed als zelfstandige. Nu was mijn vader ook ondernemer en mijn opa voor hem maar dat was niet hoe ik het wou. Ik wil op een relaxte manier werken en toen ik ooit een stuk over knuffelaars tegenkwam sprak me dat erg aan. Ik deed nu zo’n twee jaar aan Biodanza en was steeds beter in contact met mezelf en dat knuffelen dat kan ik wel. Als opgeleid sportmasseur dacht ik dat massage en knuffelen wel een mooie bron van inkomsten zou moeten zijn. Mijn eerste Knuffelklant was een man en dat knuffelen ging al snel naar coaching toe, iets wat ik met mijn verleden heel goed blijk te kunnen. Als ik in mijn knuffelcoaching tegen een grens aanliep en voelde dat hij het nodig had dat ik iets deed dan zette ik mezelf eroverheen voor de groei van de klant. Iets waar ik nog steeds achter sta. Ergens geef of doe ik wat ikzelf nodig heb/had. Misschien is dat wat voor sommige mensen niet goed voelt of dubbel. Door te geven wat ik nodig had help ik anderen in hun proces en ik weet zeker dat er steeds stukjes in mij aangeraakt worden waardoor ik ook mijn eigen proces aanga. 

Seksualiteit/ intimiteit/relaties

Ik zie het als dat hier alles samenkomt van wat je bent, hoe jij je als mens ontwikkelt hebt. 

Wat ik als puber nodig had was een veilige plek om te leren, als een kind twee stapjes voorwaarts en 1 terug. Leren wie ik ben en wat voor mij werkt. We gaan als mensheid steeds harder en zitten meer en meer achter een scherm terwijl we het juist nodig hebben om met mensen te interacten. Oefenen en groeien. Er wordt echter in deze maatschappij veel verborgen, zeker mbt liefde en seksualiteit. Veel kan niet openlijk besproken worden, ik merk dat nog steeds aan mezelf, en doordat het niet bespreekbaar is mag het er ergens niet meer zijn. We onderdrukken dus veel en kunnen in contact moeilijk grenzen aangeven. Ik ben dat bij mezelf gaan doorzien ,en loop er gerust nog tegenaan hoor, en wil hier andere mensen mee helpen. Ik wil het leven weer leuker maken door voor mensen een spiegel of oefenpartner te zijn. Dat is mijn missie in deze wereld, verwarde mensen zichzelf weer laten vinden. We hebben allemaal wat te doen dit leven en als je jezelf niet bent kom je nooit aan je zielsmissie toe. 

Zelfbeeld en vergelijken:

Ik weet niet hoe dit voelt onder de jeugd maar van wat ik hoor zijn er veel verwarde geesten onder de jeugd. We krijgen door de media een beeld geschetst waar we totaal niet aan kunnen voldoen en creëeren daarmee een nog negatiever zelfbeeld dan we al hadden. Het leven is niet alleen maar koek en ei, het leven is soms kut en geen snars aan. De les die ik geleerd heb is dat wanneer je jezelf gaat vergelijken met anderen je nooit gelukkig wordt. Dit wereldse leven is leren wie je bent en wat je te doen hebt. Bijdragen aan groei van de mensheid want dat is waar het om draait. Niet om persoonlijk gewin. We hebben allemaal onze uniekheid en er is genoeg voor iedereen, ja ik ben socialist en draag dat ook uit. Ik wil dat iedereen het goed heeft!

Slotstuk:

Alles in je leven gebeurt met een reden, voel wat er te voelen valt, leer en groei weer door en vooral geef niet op. Zie in hoe prachtig je bent. Al is je mantel(lijf) niet zo mooi kan je een prachtige ziel hebben en ik ben ervan overtuigd dat als je die pracht in jezelf ontdekt het uit elke porie van je lijf stroomt. 

Heal the world, make it a better place speelt nu op mijn iPhone. Hoe toepasselijker kan het zijn. 

Al met al heb ik precies de start gekregen in mijn leven om te komen waar ik nu ben. Vrij van relatie, ervaren door het leven en precies zo gevormd om te kunnen gaan doen wat ik hier aanbied. Ik ben er ook van overtuigd dat ik dit een aantal jaar zal doen en dan weer doorgroei in een volgende levensfase. C’est la vie.

Ik zie dat we als mensheid meer globaal mogen gaan denken. Geboortebeheersing, andere wijze van voeding, geen economische groei meer, afvalbeheersing en Gaia, zelfgenezend vermogen van ons lichaam, groeien in bewustzijn. Allemaal zaken die erg belangrijk gaan worden in de toekomst. Ik ga zien waar het pad me brengt…

Roy Wolbers 🙏

Alle spelers in mijn leven bedankt voor jullie rol die je voor mij gehad hebt, ik ben klaar om de volgende stap te maken, in liefde.