Opleiding doen of niet?

Twee jaar geleden ben ik maar gewoon begonnen als knuffelaar en masseur, iets wat me wel lag dacht ik en ik hoef alleen maar in het moment te zijn met iemand. Uit dat knuffelen ontstond eigenlijk als vanzelf coaching, hele intieme en diepe trauma’s kwamen aan het licht. Daar waar menig prof niet boven water kreeg wat er echt speelde lukte mij dat wel. Dat mijn begeleiding niet vlekkeloos gaat of ging is wat het is maar het maakt wel eens dat ik twijfel of ik toch niet een coachingsopleiding ga volgen.

Eerder was daar gewoon geen budget voor maar nu zou dat wel kunnen. En dus heb ik wat om me heen gekeken en geïnformeerd. Een intimiteitsopleiding of compleet coach traject, zelfs trainingsacteur leek me wel wat. Als ik dan met zo’n opleider in gesprek raak kom ik er telkens achter dat ik vanuit mezelf al heel goed bezig ben en dat wat ik al doe erg lijkt op wat zo’n opleiding brengt.

fighterpilots
Lekker spelen

Ik ga dus dat ik maar gewoon op mezelf vertrouwen en door met wat ik al begonnen ben want het is erg nodig. Veel mensen zijn ergens contactgestoord en weten niet meer hoe ze op normale wijze intimiteit ten gehore kunnen brengen in hun omgeving. Er is veel achterdocht onder de mensen, zeker waar het aanraken en knuffelen betreft. Dingen kunnen al snel niet.

Voorbeeld: Ik ben zelf vader van een zoon en dochter en die spelen gerust met andere kindjes. Als die kinderen bij mij spelen behandel ik ze als de mijne, heel normaal en logisch. Als ik ergens in het openbaar kleine kinderen tegenkom probeer ik soms een beetje te spelen maar stuit vaak op een aangeleerd gedrag dat alle vreemde mannen eng zijn en dat je maar beter geen contact met ze kan maken. Veel van die mannen zijn echter zelf ook vader en hebben niets slechts voor.

Mannen onder elkaar zijn ook eerder wantrouwig dan ondersteunend aan elkaar. Ik deed dat ook maar nu ik wat meer met mannen om ga zie ik in dat al die mannen net zo zijn als ik. Ze willen ook hun liefde delen met de wereld maar weten soms niet hoe. We leven namelijk in een angstcultuur en mogen waar naar een liefdescultuur. Iedereen wil liefde en (bijna) iedereen is te vertrouwen. Als we vanuit liefde verbinden is de ander ook geen concurrent maar een broeder( of zuster).

Het vergt van mij dat ik mijn pantser afgooi en me kwetsbaar opstel. Zover ik dat al kan doe ik dat en je ziet dan na een paar seconde de ander ook ontdooien en zachter worden. Vanaf daar kunnen we gaan samenwerken want samen wordt het leuker. Het mag allemaal best wat losser en intiemer. Vrouwen zijn niet uit op elkaars man en mannen zijn niet uit op de ander zijn vrouw. We willen echter allemaal plezier maken en niemand is eigendom van de ander.

Mijns inziens is het zo dat wanneer je relatie goed zit je ook weet dat je partner niet ‘te ver’ gaat met een ander. De hele kijk op intimiteit is langzaam aan het shiften en veel relaties zijn open. Iedereen mag het doen zoals hij of zij wil en laat elkaar vrij om dat te doen.

Ik? Ik ben een masseur, knuffelaar en door het leven opgeleide coach die nu nog maar even geen opleiding gaat doen. Lekker vertrouwen op mijzelf, op mijn inzicht, intuïtie en op mijn mooie zuivere hart. Misschien werkt het in mijn nadeel dat ik nu single ben, geen organisatie achter me heb maar ik vertrouw op mij en durf dit wel aan.

Jij? Jij bent welkom als je wat hulp en inzicht kan gebruiken op je pad. De druk mag van de ketel, het is mooi geweest. Laten we allemaal weer wat meer tijd aan ons zelf en aan elkaar besteden want dat bewijst telkens weer heel fijn te zijn.

Aho