De man en zijn missie, eigenlijk ik en mijn missie.

Ik kwam laatst een tekst tegen dat je bij je geboorte zover mogelijk van je huis wordt gedropt. 

Daarna is het een uitdaging om weer thuis te komen. 

Ik begin te begrijpen dat dit idd gebeurt is bij mij en dat ik langzaamaan aan het thuiskomen ben. Mijn verleden begint op zijn plek te vallen en wie ik ben en wat ik te doen heb wordt steeds helderder. Alleen moet ik er van alle mensen in mijn leven zelf nog wel het meeste aan wennen, ik sta er dan ook middenin. Een tijd geleden voor mezelf begonnen en eerst ingezet als masseur, knuffelaar en coach. Dat kwam maar mondjesmaat op gang, mijn hoofdtaak zou voor mijn gevoel massage zijn maar die markt zit apart in elkaar. Veel vrouwen kunnen gewoon gratis een massage krijgen bij een man in hun netwerk dus waarom zouden die er dan voor betalen. Er zijn er ook genoeg die niet naar een particuliere masseur durven te gaan. Veel mannen gaan liever naar een vrouw voor een massage en dat begrijp ik ergens ook wel. Al met al best een lastige doelgroep waarbij ik gewoon blijf masseren op mijn eigen fijne manier.

Daarnaast zou ik knuffelsessies gaan doen en coaching, dat waren twee verschillende dingen in mijn hoofd maar in de praktijk blijkt het anders uit te vallen. De knuffelsessies werden tot nog toe eerder healingsessies dan alleen knuffelen en schijnbaar is die behoefte groter. In zo’n healingsessie combineer ik intimiteit en mijn levenspad zodanig dat mensen oude beperkingen of trauma’s van zich af kunnen werpen, daarbij sta ik volledig in dienst van de cliënt. Het is prachtig om mensen hun verhaal te zien delen en dat ik een setting mag creëren dat het veilig is om te vertellen, vaak meteen bij de eerste sessie al. Ik heb zelf ook nog wel het nodige te healen en ergens weet ik dat dat door dit werk te doen automatisch aangeraakt wordt. Juist doordat ik zelf nog wat te healen heb kan ik zo dienstbaar zijn in het proces van een ander en het maakt me ook extra voorzichtig. Ik weet dat het niet makkelijk is om sommige shit in je leven aan te kijken maar wil je er vanaf dan moet je het aankijken en er mee dealen. Daar zit voor nu mijn missie, mensen helpen zichzelf te healen en dat te doen wat nodig is. Zuiver vanuit de behoefte van de cliënt. Dat kan en mag heel intiem worden onder voorwaarde dat het echt nodig is, ik heb al een paar keer gevoeld dat ik tegen een grens aanliep en voelde dat het nodig was om eroverheen te gaan tbv van de cliënt. 

Daar komen we bij het volgende punt: ben ik en blijf ik zuiver dienstbaar naar de cliënt? Mevrouw B, oprichtster van het meldpunt-tantramisbruik zei me ooit eens dat je als man dit werk niet moet gaan doen omdat dat snel of vaak misgaat en toch ligt mijn missie op dit pad en ik moet het gaan. Ik wil een makkelijk en liefdevol leven en dat vind ik op dit pad. Mijn liefde mag er zijn en is juist heel erg nodig om dat te healen wat anders niet te healen valt. Elke ontmoeting met een cliënt moet enigszins tijdloos zijn ten teken dat ik er ben, echt ben voor hen en dat doe ik graag. 

Dit verhaal gecombineerd met mijn eigen leven, mijn kids en de nog prille relatie met mijn nieuwe vriendin maakt dat ik het zelf best lastig vind om dit werk te doen. Kan het wel en mag het wel? Die vragen zet ik maar van me af want het is mijn pad en ik ga het gewoon doen. Hoeveel mensen zijn niet aangerand en misbruikt en hebben daar nog problemen mee? Het staat hun capaciteit om lief te hebben en liefde te ontvangen in de weg en dat is zonde. We zijn hier op aarde om te genieten en het zou jammer zijn dat je je dat de rest van je leven ontzegd. Ik ga mijn licht volop laten schijnen om deze wereld een stukje mooier te maken, doe jij mee?

Aho